Εργαστήριο Φυσιολογίας ΑΠΘ

The effect of L-Dopa on locomotor behaviour in neonate and juvenile rats.
Grigoriadis N., Simeonidou C., Guiba-Tziampiri O., Albani M., and Madentzidis M.
Δημοσίευση στο Scientific Annals of the Faculty of Medicine, 22, 1994.

Η χορήγηση L-DOPA, προδρόμου ουσίας της ντοπαμίνης και νοραδρεναλίνης,, σε νεογέννητους επίμυες πριν την έναρξη της ανάπτυξης κινητικότητας και με τα τέσσερα μέλη, πυροδοτεί κινητικότητα που χαρακτηρίζεται από αρμονική εναλλαγή δράσης καμπτήρων - εκτεινόντων μυών. Χορήγηση L-DOPA σε επίμυες ηλικίας 5-6 ημερών αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας (18 ημερών), προκάλεσε υπερκινησίες. Η δράση της εξωγενούς χορηγούμενης L-DOPA σε αυτήν την ηλικία, αποδίδεται στην ύπαρξη και δραστηριοποίηση των μετασυναπτικών ντοπαμινεργικών υποδοχέων διαμέσου της απελευθερούμενης ντοπαμίνης στη συναπτική σχισμή.

Αρχείο : Νέο - Έγγραφο κειμένου.txt

The effect of L-Dopa on locomotor behaviour in adult rats.
Grigoriadis N., Simeonidou C., Albani M., Parashos S. A. and Guiba-Tziampiri O
Δημοσίευση στο Scientific Annals of the Faculty of Medicine, 22, 1994.

Μελετήθηκε η επίδραση της L-Dopa στην κινητική συμπεριφορά των ενηλίκων επιμύων. Διαπιστώθηκε ότι, σε αντίθεση με τη δράση της ουσίας κατά τη νεογνική και προεφηβική ηλικία, οι ενήλικοι επίμυες εμφανίζουν μείωση της κινητικής τους δραστηριότητας που παρουσιάζεται στην ηλικία των 25-30 ημερών περίπου. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ της απόψεως ότι οι υποδοχείς, οι οποίοι αρχίζουν να λειτουργούν κατά την 4η με 5η εβδομάδα της ζωής, είναι οι υπεύθυνοι για τη μορφή αυτής της δράσεως της L-Dopa στην κινητική συμπεριφορά των επιμύων.

Could the injection of cerebrospinal fluid of MS patients in rats induce an experimentsl model of encephalomyelitis? A preliminary report
N. Grigoriadis, M Paschalidou, E. Spandou, N. Taskos, G. Karkavelas, C.Simeonidou, O. Guiba-Tziampiri, I. Milonas
Δημοσίευση στο Scientific Annals of Faculty of Medicine, Τόμος 23, Τεύχος Β 25-20, 1997.

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να εκτιμήσει την κινητική συμπεριφορά των επιμύων μετά από καθημερινή έγχυση εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), είτε από ασθενείς χωρίς απομυελινωτική νόσο (ομάδα μαρτύρων), είτε από πάσχοντες από επιβεβαιωμένη κλινικά και εργαστηριακά Σκλήρυνση κατά Πλάκας, οι οποίοι δηλαδή εμφάνιζαν ευρήματα απομυελίνωσης στη Μαγνητική Τομογραφία Εγκεφάλου και ολιγοκλονικές ζώνες κατά την ανοσοηλεκτροφόρηση των πρωτεϊνών του ΕΝΥ (ομάδα μελέτης). Χρησιμοποιήθηκαν 36 επίμυες φυλής Wistar και των δύο φύλλων ηλικίας 2-3 μηνών. Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε 3 ομάδες ανάλογα με την οδό χορηγήσης του ΕΝΥ: 1) ομάδα Α: ενδοπεριτοναϊκά (6, ομάδας μελέτης και 6 μάρτυρες), 2) ομάδα Β: ενδοοφθαλμικά (7, ομάδας μελέτης και 4 μάρτυρες), 3) ομάδα Γ: στερεοταξικά στην 3η κοιλία (8, ομάδας μελέτης και 5 μάρτυρες). Από τις κλινικές παρατηρήσεις διαπιστώθηκε ότι:
Οι 5 από τους 8 επίμυες στους οποίους χορηγείτο το παθολογικό ΕΝΥ στερεοταξικά (Υποομάδα Α1), εμφάνισαν τονικές συσπάσεις κορμού και οπισθίων σκελών αμφοτερόπλευρα, 40 min περίπου μετά τη χορήγηση του ΕΝΥ, ήδη από την 5η-6η ημέρα εγχύσεως. Τα πειραματόζωα έγιναν ευερέθιστα, ενώ μετά τις κρίσεις - που καθεμιά διαρκούσε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ ο συνολικός τους αριθμός έφτανε μέχρι και τις 20 - τα πειραματόζωα εμφάνισαν λήθαργο, υπνηλία και υποτονία και νωθρότητα στις αντιδράσεις σε επώδυνα ερεθίσματα.
Στην περίπτωση των μαρτύρων (Υποομάδα Β1), μόνο ο ένας από τους 4 εμφάνισε μία φορά παρόμοιες κρίσεις, αλλά το ΕΝΥ που του είχε χορηγηθεί προερχόταν από ασθενή με κλινικοεργαστηριακά ευρήματα συμβατά με Guillain-Barre.
Σε πέντε από τους 7 επίμυες στους οποίους το ΕΝΥ χορηγήθηκε από τον πρόσθιο θάλαμο του οφθαλμού (Υποομάδα Α2), παρατηρήθηκαν τονικές συσπάσεις παρασπονδυλικών μυών και οπισθίου άκρου, σύστοιχα με τον οφθαλμό από τον οποίο έγινε η χορήγηση του ΕΝΥ. Οι συσπάσεις εμφανιζόταν με το σκέλος είτε σε θέση κάμψεως είτε σε θέση εκτάσεως.
Σε κανέναν από τους 5 μάρτυρες (Υποομάδα Β2) δε διαπιστώθηκε κάποια μεταβολή στην κινητική τους συμπεριφορά.
Τέλος, σε καμία από τις ομάδες των πειραματοζώων στα οποία χορηγούνταν ΕΝΥ ενδοπεριτοναϊκά (Υποομάδες Α3 και Β3), δε διαπιστώθηκε κάποια αλλαγή στην κινητικότητά τους.
Οι παρατηρήσεις αυτές δείχνουν σαφή διαφορά στην κινητική δραστηριότητα μεταξύ των πειραματοζώων της ομάδας μελέτης και μαρτύρων, γεγονός που υποδηλώνει ότι κάποιος παράγοντας επέδρασε τοξικά στην περίπτωση που το παθολογικό ΕΝΥ χορηγήθηκε στερεοταξικά. Η κλινική εικόνα των πειραματοζώων θα μπορούσε να αποδοθεί σε εγκεφαλομυελίτιδα. Η εργασία αυτή στηρίζει προηγούμενες in vitro και in vivo παρατηρήσεις σχετικές με την τοξικότητα του ΕΝΥ στα εγκεφαλικά κύτταρα.

Οntogenetic developement of the locomotor response to L-Dopa in the rat
N. Grigoriadis, C. Simeonidou, S. Paraschos, M. Albani, O. Guiba-Tziampiri
Δημοσίευση στο Pediatric Neurology (1996) 14: 41-45.

Η εξωγενής χορήγηση L-Dopa διεγείρει την κινητικότητα νεαρών επίμυων πριν από την έναρξη της κίνησης. Η ίδια ουσία αντιθέτως ελαττώνει την κίνηση των ενηλίκων επίμυων. Σ' αυτήν την εργασία διερευνήθηκε η οντογενετική ανάπτυξη της αντίδρασης των επίμυων στην L-Dopa. Ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση L-Dopa (150 mg/Kg B.W.) προκάλεσε χαρακτηριστική έρπουσα κίνηση σε πειραματόζωα ηλικίας 5-6 ημερών. Αυτή η αντίδραση της κινητικής συμπεριφοράς μπορεί να οφείλεται σε νοραδρενεργικούς μηχανισμούς. Χορήγηση L-Dopa σε επίμυες ηλικίας 18-20 ημερών προκάλεσε έντονη κινητική δραστηριότητα, που συμπεριλάμβανε τρέξιμο, άλματα, και προσπάθεια αναρρίχησης στα τοιχώματα των πειραματικών κλωβών. Αυτή η επίδραση της L-Dopa ενδέχεται να οφείλεται στην ενεργοποίηση μετασυναπτικών ντοπαμινεργικών υποδοχέων, ήδη παρόντων κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων της ζωής. Η ενεργοποίηση της κινητικότητας επιμύων ηλικίας 25-30 ημερών με τη χορήγηση L-Dopa, ήταν μειωμένη συγκρινόμενη με αυτήν των νεαρωτέρων επιμύων ηλικίας 18-20 ημερών, πιθανότατα εξ αιτίας μεταβολών των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των D1/D2 υποδοχέων ντοπαμίνης. Σε αντίθεση με ότι συνέβη σε νεαρότερους επίμυες, η ίδια δόση L-Dopa κατέστειλε την κινητική δραστηριότητα επιμύων ηλικίας 60-75 ημερών. Γι' αυτήν την μεταβολή πιθανόν να ευθύνεται η παρουσία λειτουργικών αυτοϋποδοχέων ντοπαμίνης επιμύων αυτής της ηλικίας.

Kouidi E, Albani M, Natsis K, Megalopoulos A, Gigis P, Guiba-Tziampiri O, Tourkantonis A, Deligiannis A
The effects of exercise training on muscle atrophy in haemodialysis patients.
Nephrol Dial Transplant. 1998 Mar;13(3):685-99

BACKGROUND: Patients with end-stage renal disease on haemodialysis (HD) have limited work capacity. Many structural and functional alterations in skeletal muscles contribute to this disability. METHODS: To evaluate the effects of exercise training on uraemic myopathy, seven HD patients (mean age 44.1+/-17.2 years) were studied. Open muscle biopsies were taken from their vastus lateralis muscle before and after a 6-month exercise rehabilitation programme and examined by routine light- and transmission electron-microscopy. Histochemical stainings of frozen sections were performed and morphometric analysis was also applied to estimate the proportion of each fibre type and the muscle fibre area. Spiroergometric and neurophysiological testing and peak extension forces of the lower limbs were measured before and after exercise training. RESULTS: All patients showed impaired exercise capacity, which was associated with marked muscular atrophy (mean area 2548+/-463 microm2) and reduction in muscle strength and nerve conduction velocity. All types of fibres were atrophied, but type II were more affected. The ultrastructural study showed severe degenerative changes in skeletal muscle fibres, mitochondria, and capillaries. Exercise training had an impressive effect on muscular atrophy; in particular the proportion of type II fibres increased by 51% and mean muscle fibre area by 29%. Favourable changes were also seen on the structure and number of capillaries and mitochondria. These results were confirmed by a 48% increase in VO2 peak and a 29% in exercise time, as well as an improvement in the peak muscle strength of the lower limbs and in nerve conduction velocity. CONCLUSIONS: Skeletal muscle atrophy in HD patients contribute to their poor exercise tolerance. The application of an exercise training rehabilitation programme improved muscle atrophy markedly, and therefore had beneficial effects in overall work performance.

Kallaras C, Angelopoulos N, Apostolakis M, Bountzioukas S, Guiba-Tziampiri O, Kontoleon-Vakalopoulou H, Mavroudis K.
Effects of intracerebroventricular administration of atrial natriuretic peptide (ANP) on blood pressure, heart rate and plasma ADH and corticosterone levels in normal and dehydrated rabbits.
J Endocrinol Invest. 1998 Apr;21(4):200-10.

In order to investigate the effects of centrally administered Atrial Natriuretic Peptide (ANP) on plasma ADH and corticosterone levels as well as on blood pressure and on heart rate, 20 male New Zealand White (NZW) rabbits were used. Measurements were made on restrained conscious animals one week after the implantation of an indwelling intracerebroventricular (i.c.v.) cannula and two indwelling intravascular catheters (intracarotid and intrajugular). Animals were classified into two main groups, those with water available ad libitum ("euhydrated" group) and those who were dehydrated for 24h ("dehydrated" group) before blood pressure and heart rate recordings and blood sampling for hormonal determination. Each group's individuals were divided into two subgroups of five animals each. Blood samples were collected at 0 min (control) and 30; 60, 90, 120 min following i.c.v. administration of 25 microliters of either artificial cerebrospinal fluid (aCSF) (subgroups "aCSF") or human (h) ANP (1 microgram) in aCSF (25 microliters) (subgroups "hANP"). Blood pressure and heart rate were also recorded at the same times. Plasma ADH and corticosterone concentrations were determined by RIA. The results were analysed by ANOVA. Blood pressure and heart rate values were unaffected by water deprivation or by ANP administration. Mean plasma corticosterone levels at all times (30-120 min) were significantly higher (p < 0.001) than at 0 min time. Plasma corticosterone levels in the "dehydrated + aCSF" group were significantly higher (p < 0.05) than in each of the other groups ("dehydrated + hANP", "euhydrated + aCSF", "euhydrated + hANP"). Plasma corticosterone levels in each of those other groups did not differ significantly from one another. Dehydration resulted in an increase in ADH levels (p < 0.0001) and i.c.v. administration of hANP prevented (p < 0.05) in "dehydrated + hANP" experimental group, the increase in ADH levels observed in the control "dehydrated + aCSF" group from 90 to 120 min. The increase of corticosterone and ADH in the control dehydrated groups could possibly be due to the combined stress stimulus of dehydration and restriction in the restrain box. These results indicate that centrally administered ANP, at the concentration achieved in the present study, neither affects blood pressure and heart rate in conscious restrained euhydrated and 24h-dehydrated NZW rabbits nor decreases the ADH and corticosterone response to dehydration, but does apparently modulate ADH and corticosterone responses to other stimuli in the dehydrated state. In conclusion, the results of this study confirm that brain ANP may have an inhibitory effect on stimulated ADH and corticosterone release.

Spandou E, Karkavelas G, Soubasi V, Avgovstides-Savvopoulou P, Loizidis T, Guiba-Tziampiri O. Related Articles, Links
Effect of ketamine on hypoxic-ischemic brain damage in newborn rats.
Brain Res. 1999 Feb 20;819(1-2):1-7.

The present study tests the hypothesis that ketamine, a dissociative anesthetic known to be a non-competitive antagonist of the NMDA receptor, will attenuate hypoxic-ischemic damage in neonatal rat brain. Studies were performed in 7-day-old rat pups which were divided into four groups. Animals of the first group, neither ligated nor exposed to hypoxia, served as controls. The second group was exposed to hypoxic-ischemic conditions and sacrificed immediately afterwards. Animals of the third and fourth groups were treated either with saline or ketamine (20 mg/kg, i.p.) in four doses following hypoxia. Hypoxic-ischemic injury to the left cerebral hemisphere was induced by ligation of the left common carotid artery followed by 1 h of hypoxia with 8% oxygen. Measurements of high energy phosphates (ATP and phosphocreatine) and amino acids (glutamate and glutamine) and neuropathological evaluation of the hippocampal formation were used to assess the effects of hypoxia-ischemia. The combination of common carotid artery ligation and exposure to an hypoxic environment caused major alterations in the ipsilateral hemisphere. In contrast, minor alterations in amino acid concentrations were observed after the end of hypoxia in the contralateral hemisphere. These alterations were restored during the early recovery period. Post-treatment with ketamine was associated with partial restoration of energy stores and amino acid content of the left cerebral hemisphere. Limited attenuation of the damage to the hippocampal formation as demonstrated by a reduction in the number of damaged neurons was also observed. These findings demonstrate that systemically administered ketamine after hypoxia offers partial protection to the newborn rat brain against hypoxic-ischemic injury

Ioannidou M, Matziari C, Salvestroni C, D'Ambrogio G, Guiba-Tziampiri O
The effect of intraventricularly administered GnRH on plasma beta-endorphin levels of the rat.
Gynecol Endocrinol. 1999 Oct;13(5):340-3.

This study investigates the effects of intraventricularly administered gonadotropin-releasing hormone (GnRH) on plasma beta-endorphin levels in female proestrous rats. Adult female Wistar rats (220-250 g) were implanted with an indwelling cannula in the third ventricle. Approximately 20 days later, the animals which had established a regular 4-day cycle were implanted with two indwelling catheters, one intracarotid and one intrajugular, on the morning of proestrus. A single injection of 100 ng GnRH dissolved in 5 microliters distilled water or 5 microliters of saline (control) was infused slowly through the cannula in the third ventricle. Blood was withdrawn via the intracarotid catheter just before the infusion (12.30 h) and at 14.00, 15.30, 16.30 and 17.30 h for the determination of plasma beta-endorphin levels. The results indicated that intracerebroventricular infusion of GnRH causes a significant decline of plasma beta-endorphin levels at all time points. It is postulated that GnRH possibly causes desensitization of GnRH receptors, due to the continuous GnRH supply to the pituitary via the blood circulation.

Albani M, Kiskinis D, Natsis K, Megalopoulos A, Gigis P, Guiba-Tziampiri O.
Histochemical and ultrastructural characteristics of leg muscle fibres in patients with repairative abdominal aortic aneurysm (AAA).
Anat Rec. 2000 Sep 1;260(1):1-15.

Tibialis anterior (ta) muscle biopsies before and after elective abdominal aortic aneurysm (AAA) repair operation were obtained, in order to observe possible changes after the aortic declamping reperfusion. Open muscle biopsies were taken from each of eight patients (60-75 years old) which were processed for enzyme histochemistry, and for transmission electron microscopy (EM). Morphometric analysis was applied to estimate the number and the area of muscle fibres of each fibre type. Rectus abdominis muscle biopsies were served as controls. Before the operation the predominant elements found were the presence of atrophic muscle fibres, fibre size diversity, localised cellular reactions, increased extent of connective tissue, disappearance, in many cases, of the mosaic pattern, predominance of type I and oxidative fibres, and existence of fibres with core-like structures in the sarcoplasm. Type I fibres consisted of 66.95 +/- 9% of all muscle fibres, the mean cross sectional area of which was 3,372.8 +/- 1,016 microm(2) and of type II fibres was 3,786.5 +/- 6,046 microm(2). After the aortic clamping was performed mitochondrial swelling was found, as well as disorganisation of sarcomeres. After declamping of the aorta, there were also severe edema, local fibre necrosis, and adhesion of leucocytes, whereas muscle fibre areas became 3,935.18 micro 531 microm(2) for type I and 5,804 +/- 1,075 microm(2) for type II. The short ischemic period during aortic clamping and the subsequent reperfusion resulted mainly in ultrastructural changes.

10.

Matziari C, Ioannidou M, Kaiki-Astara A, Guiba-Tziampiri O.
beta-Endorphin plasma levels after intravenous administration of GnRH in female rats.
Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol. 2000 Dec;93(2):205-8.

OBJECTIVE: The study investigates the effects of intravenously administered GnRH on plasma beta-endorphin levels in female proestrous rats. STUDY DESIGN: Sixteen adult female proestrous Wistar rats, 220-250 g, were implanted with two indwelling catheters, one intracarotid and one intrajugular. Ten ng GnRH/100 microl distilled water or 100 microl saline (control) were infused in eight animals per group every 20 min from 12:30 to 14:30 h. Blood was withdrawn through the intracarotid catheter just before the initial infusion (12:30 h) and at 14:00, 15:30, 16:30 and 17:30 h for the determination of plasma beta-endorphin levels. The Mann-Whitney test was used for comparison between GnRH-treated and control rats and the Wilcoxon test within each treatment group. RESULTS: beta-Endorphin levels of GnRH-treated rats were not significantly different at any sampling moment neither compared to preinfusion time nor to the corresponding controls. CONCLUSIONS: Intravenously administered GnRH was not sufficient for any possible effect on the secretion of beta-endorphin from rat pituitary and further investigation is needed to demonstrate if a different experimental model would have any significant effect.

11.

Kourtidou-Papadeli C, Papadelis C, Louizos AL, Guiba-Tziampiri O.
Maximum cognitive performance and physiological time trend measurements after caffeine intake.
Brain Res Cogn Brain Res. 2002 May;13(3):407-15

The effect of caffeine on the central nervous system and cardiorespiratory system was tested under resting conditions and while undertaking a multitask performance test. The subjects abstained from caffeine for a week before the study. Each subject performed the test after oral administration of 90 and 250 mg of caffeine on two separate days. Sum of Squares was recorded during the whole period of the study. Heart rate (HR) and respiration rates (RR) were continuously recorded and blood pressure (BP) was recorded before and after each stage of the experiment (Test(0), Test(1), Test(2), Test(3)). Sixteen healthy volunteers participated in the study divided into three groups: Group A, non-smokers and non-coffee drinkers; Group B, smokers and coffee drinkers; and Group C, non-smokers and coffee drinkers. Comparison of the performance of each stage with the resting conditions revealed statistically significant differences of group B compared to the other two groups and no significant differences between Groups A and C in both doses of caffeine. Non-coffee drinkers needed a low dose of caffeine for their optimal performance while a higher dose significantly increased their blood pressure. Coffee drinkers and smokers needed a higher dose of caffeine for optimal performance, which increased very quickly, but did not last and increased their BP. This increase in BP was not statistically significant, probably because of nicotine's effect. Heart rate was decreased and respiration rate increased significantly. The optimal performance was dose-dependent, increasing significantly with the higher dose of caffeine but with adverse effects on BP and RR.

12.

Albani M, Megalopoulos A, Kiskinis D, Parashos SA, Grigoriadis N, Guiba-Tziampiri O.
Morphological, histochemical, and interstitial pressure changes in the tibialis anterior muscle before and after aortofemoral bypass in patients with peripheral arterial occlusive disease.
BMC Musculoskelet Disord. 2002;3:8.

BACKGROUND: Morphological and electrophysiological studies of ischemic muscles in peripheral arterial disease disclosed evidence of denervation and fibre atrophy. The purpose of the present study is to describe morphological changes in ischemic muscles before and after reperfusion surgery in patients with peripheral occlusive arterial disease, and to provide an insight into the effect of reperfusion on the histochemistry of the reperfused muscle. METHODS: Muscle biopsies were obtained from the tibialis anterior of 9 patients with chronic peripheral arterial occlusive disease of the lower extremities, before and after aortofemoral bypass, in order to evaluate the extent and type of muscle fibre changes during ischemia and after revascularization. Fibre type content and muscle fibre areas were quantified using standard histological and histochemical methods and morphometric analysis. Each patient underwent concentric needle electromyography, nerve conduction velocity studies, and interstitial pressure measurements. RESULTS: Preoperatively all patients showed muscle fibre atrophy of both types, type II fibre area being more affected. The mean fibre cross sectional area of type I was 3,745 microm2 and of type II 4,654 microm2. Fibre-type grouping, great variation in fibre size and angular fibres were indicative of chronic dennervation-reinnervation, in the absence of any clinical evidence of a neuropathic process. Seven days after the reperfusion the areas of both fibre types were even more reduced, being 3,086 microm2 for type I and 4,009 microm2 for type II, the proportion of type I fibres, and the interstitial pressure of tibialis anterior were increased. CONCLUSIONS: The findings suggest that chronic ischemia of the leg muscles causes compensatory histochemical changes in muscle fibres resulting from muscle hypoxia, and chronic dennervation-reinnervation changes, resulting possibly from ischemic neuropathy. Reperfusion seems to bring the oxidative capacity of the previously ischemic muscle closer to normal.

13.

Erythropoietin prevents hypoxia/ischemia-induced DNA fragmentation in an experimental model of perinatal asphyxia
Evangelia Spandou, Vassiliki Soubasi, Stamatia Papoutsopoulou, George Karkavelas, Constantina Simeonidou, A. Kaiki-Astara, Olympia Guiba-Tziampiri.
Δημοσίευση στο Neuroscience Letters 366:24-28, 2004.

Η ερυθροποιητίνη (ΕΡΟ) προφυλάσσει από την νευρωνική βλάβη η οποία ακολουθεί το ισχαιμικό και μεταβολικό στρες. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η ΕΡΟ παίζει ένα σημαντικό ρόλο στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο. Η εργασία αυτή διερευνά την επίδραση της χορήγησης ΕΡΟ σε εγκεφαλική βλάβη μετά από υποξία-ισχαιμία και την πιθανότητα η νευροπροστατευτική δράση της να συνδέεται με αντι-αποπτωτική δραστηριότητα. Χρησιμοποιήθηκαν επίμυες 7 ημερών στους οποίους χορηγήθηκε ΕΡΟ (2000U/Kg) και υποβλήθηκαν σε τροποποιημένη διαδικασία του Levine. Η χορήγηση της ΕΡΟ πριν την έκθεση σε υποξικό-ισχαιμικό περιβάλλον μείωσε σημαντικά τη βαρύτητα της εγκεφαλικής βλάβης. Τα αποτελέσματα αυτά παρέχουν ενδείξεις ότι η ΕΡΟ μπορεί να προστατεύει τον νεογνικό εγκέφαλο των επιμύων μέσω αντι-αποπτωτικών μηχανισμών

14.

Hypoxia-ischemia affects Erythropoietin and Erythropoietin receptor expression pattern in the neonatal rat brain
Evangelia Spandou, Stamatia Papoutsopoulou, Vassiliki Soubasi, George Karkavelas, Constantina Simeonidou, George Kremenopoulos, Olympia Guiba-Tziampiri
Δημοσίευση στο Brain Research 1021:167-172, 2004

Η ερυθροποιητίνη (ΕΡΟ) είναι γνωστή για τον ρόλο της στην διαφοροποίηση των κυττάρων της ερυθράς σειράς και έχει βρεθεί ότι έχει και μη αιματοποιητικές δράσεις στον εγκέφαλο, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η έκφραση της ΕΡΟ και του υποδοχέα της ΕΡΟR στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο μετά από πειραματική υποξία ισχαιμία (Y-I). Σε επίμυες ηλικίας 7 ημερών έγινε ετερόπλευρη απολίνωση κοινής καρωτίδας και ακολούθησε υποξία μιας ώρας. Οι εγκέφαλοι εξετάστηκαν αμέσως, 24 ώρες η 4 ημέρες μετά την πρόκληση της υποξίας-ισχαιμίας. Με RT-PCR και Western Blott φάνηκε ότι η Υ-Ι προκάλεσε ελαφριά μόνο αύξηση της έκφρασης του γονιδίου και της πρωτεΐνης της ΕΡΟ, αντίστοιχα. Με ανοσοκυτταροχημεία, φάνηκε ότι η 60 λεπτών υποξία η οποία προκάλεσε φλοιϊκό έμφρακτο και σοβαρή απώλεια νευρώνων σε άλλες περιοχές των εγκεφάλων οδήγησε σε αυξημένη ανοσοαντίδραση ΕΡΟ ειδικά στα όρια του ισχαιμικού φλοιού και συνοδευόταν από αστροκυττάρωση. Αντίθετα το γονίδιο και η πρωτεΐνη του ΕΡΟ-R αυξήθηκαν δραματικά στις ίδιες χρονικές περιόδους. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ενδεικτικά της ταχείας απάντησης του ΕΡΟR σε Υ-Ι. Η απάντηση αυτή φαίνεται να προηγείται της αντίστοιχης απάντησης της ΕΡΟ. Τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν στην υπόθεση ότι το σύστημα ΕPO/ΕPOR φαίνεται να εμπλέκεται στη διαδικασία της νευροπροστασίας μετά από Υ-Ι εγκεφάλου.

15.

Recovery, innervation profile and contractile properties of
reinnervating fast muscles following postnatal nerve crush and administration of L-Dopa.
M. Albani. N. Grigoriadis, C. Simeonidou , O. Guiba-Tziampiri.
Δημοσίευση στο Dev Brain Res 153(1):79-87, 2004

Η ανάπτυξη των μυών και των περιφερικών νεύρων εξαρτώνται από τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων ανάπτυξης μετά τη γέννηση. Επιπλέον, η δραστηριότητα του μυός ή του περιφερικού νεύρου παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του νευρομυϊκού συστήματος. Στην παρούσα εργασία εξετάσθηκε ο ενδεχόμενος ρόλος των κατεχολαμινών του νωτιαίου μυελού στην αποκατάσταση των ταχυσυστελλόμενων μυών μετά από κάκωση του νεύρου τους. Το ισχιακό νεύρο τραυματίσθηκε κατά την ηλικία των 4-5 ημερών και στη συνέχεια χορηγήθηκε συστηματικά L-DOPA σε δόση 150mg/Kg ΒΣ μέχρι την ηλικία των 21 ημερών. Εξετάσθηκαν οι ιδιότητες συστολής του ταχυσυστελλόμενου μακρού εκτείνοντος τους δακτύλους μυός (EDL) ηλεκτροφυσιολογικά και ελέγχθηκαν η διαμόρφωση των τελικών νευρικών απολήξεων και η επιβίωση των κινητικών νευρώνων των επανανευρωμένων μυών. Από τα αποτελέσματα φάνηκε ότι η χορήγηση L-DOPA επέφερε μείωση της ατροφίας των μυών, μικρή μεταβολή στην ικανότητα ανάπτυξης μεγίστης τετανικής συστολής, μικρότερη αντίσταση στην κόπωση και μικρότερο ποσοστό πολυνευρικής νεύρωσης σε σχέση με τους μάρτυρες. Ο αριθμός των κινητικών νευρώνων των επανανευρωμένων μυών δεν επηρεάστηκε από τη χορήγηση L-Dopa ή την ίδια την κάκωση. Τα ευρήματα αυτά συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι οι κατεχολαμίνες μπορούν να έχουν ευεργετική δράση στην αποκατάσταση των ταχυσυστελλόμενων μυών μετά από κάκωσή τους. Η δράση της L-DOPA αποδίδεται στη νοραδρεναλίνη η οποία δρα μέσω των κατιόντων νοραδρενεργικών δεματίων του νωτιαίου μυελού, πιθανόν μέσω των α2 αδρενεργικών υποδοχέων.

16.

Spandou E, Papadopoulou Z, SoubasiV, Karkavelas G, Simeonidou C, Pazaiti A, Guiba-Tziampiri O
Erytropoietin prevents long-term sensorimotor deficits and brain injury following neonatal hypoxia-ischemia in rats.
Brain Research 1045(1-2):22-30, 2005

Σκοπός της μελέτης είναι να διερευνήσει την πιθανή προστατευτική δράση της ερυθροποιητίνης (ΕΡΟ) στις διαταραχές της αισθητικοκινητικής λειτουργίας και την εγκεφαλική βλάβη που προκαλούνται σε πειραματικό μοντέλο υποξίας-ισχαιμίας σε νεογέννητους επίμυες. Η ΕΡΟ (2000U/kg) χορηγήθηκε αμέσως μετά το τέλος του υποξικού-ισχαιμικού επεισοδίου και η εκτίμηση των αισθητικοκινητικών λειτουργιών έγινε 5 εβδομάδες αργότερα με μία σειρά δοκιμασιών (Rota-Rod, grip traction, foot-fault, postural reflex, limb placing tests). Η εκτίμηση της εγκεφαλικής βλάβης έγινε με σταδιοποίηση των αλλοιώσεων στον εγκεφαλικό φλοιό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα πειραματόζωα στα οποία χορηγήθηκε ΕΡΟ εμφάνισαν σημαντικά καλύτερη επίδοση σε όλες τις αισθητικοκινητικές δοκιμασίες σε σχέση με τα πειραματόζωα στα οποία είχε εφαρμοσθεί το πειραματικό μοντέλο και είχε χορηγηθεί φυσιολογικός ορός. Ταυτόχρονα, η χορήγηση της ΕΡΟ οδήγησε στη διατήρηση της δομικής ακεραιτότητας του εγκεφαλικού φλοιού και άλλων περιοχών του εγκεφάλου που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις αισθητικές και κινητικές λειτουργίες.

17.

Spandou E, Tsouchnikas I, Karkavelas G, Dounousi E, Simeonidou C, Guiba-Tziampiri O, Tsakiris D.
Nephrol Dial Transplant.21(2):330-6, 2006

Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η ερυθροποιητίνη (ΕΡΟ) , ταυτόχρονα με τον ήδη γνωστό ρόλο της στην αιμοποίηση, εμφανίζει προστατευτική δράση σε διάφορα πειραματικά μοντέλα ισχαιμίας. Η παρούσα εργασία μελετά την επίδραση που έχει η χορήγηση της ΕΡΟ σε πειραματικό μοντέλο νεφρικής ισχαιμίας/επαναιμάτωσης. Χρησιμοποιήθηκαν άρρενες ενήλικες επίμυες της φυλής Wistar στους οποίους εφαρμόστηκε το πειραματικό μοντέλο της νεφρικής ισχαιμίας (45 min) αφού χορηγήθηκε ΕΡΟ (500U/kg, i.p). Μέτρηση βιοχημικών δεικτών (ουρία, κρεατινίνη) και ιστολογική μελέτη πραγματοποιήθηκε 48 ώρες αργότερα με σκοπό την εκτίμηση της βλάβης που προκλήθηκε από την ισχαιμία και της πιθανής προστατευτικής δράσης της ΕΡΟ. Η απόπτωση εκτιμήθηκε με την μέθοδο TUNEL σε συνδυασμό με μορφολογικά κριτήρια καθώς επίσης και με την μελέτη δεικτών που εμπλέκονται στους αποπτωτικούς μηχανισμούς (Bax, NF-kB). Τα πειραματόζωα στα οποία εφαρμόσθηκε το πειραματικό μοντέλο της νεφρικής ισχαιμίας εμφάνισαν σημαντικά αυξημένες τιμές ουρίας και κρεατινίνης στον ορό του αίματος και εκτεταμένη καταστροφή των νεφρικών σωληναρίων σε σύγκριση με αυτά στα οποία προηγήθηκε η χορήγηση της ΕΡΟ. Στα πειραματόζωα της ομάδας της νεφρικής ισχαιμίας παρατηρήθηκε επίσης αυξημένος αριθμός κυττάρων με τη μέθοδο TUNEL καθώς και επαγωγή της έκφρασης του Bax και του NF-kB στα επιθηλιακά κύτταρα των ουροφόρων σωληναρίων, σε σύγκριση με αυτά στα οποία χορηγήθηκε ΕΡΟ. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της εργασίας η χορήγηση της ΕΡΟ πριν την έναρξη της ισχαιμίας φαίνεται ότι μειώνει σημαντικά τις αλλοιώσεις που παρατηρούνται στα νεφρικά σωληνάρια και βελτιώνει τη νεφρική λειτουργία. Ο προστατευτικός ρόλος της ΕΡΟ θεωρείται ότι συνδέεται με την αντι-αποπτωτική της δράση, ενώ ο πυρηνικός μεταγραφικός παράγοντας NF-kB φαίνεται να κατέχει σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της νεφρικής ισχαιμίας και να εμπλέκεται στους προστατευτικούς μηχανισμούς της ερυθροποιητίνης.

_ επιστροφή _